به نام خدا

در بند1-2 نظامنامه جهانی مبارزه با دوپینگ صراحتا اشاره شده : «وظیفه هر فرد ورزشکار است که از وارد شدن هر نوع ماده ممنوعه به بدن خود ممانعت به عمل آورد؛ در صورتیکه ماده ممنوعه در نمونه ورزشکار پیدا شود مسئولیت آن بر عهده خود ورزشکار است. از اینرو، جهت اعلام و اثبات تخلفِ ورزشکار از قوانین مبارزه با دوپینگ، لازم نیست نیّت، عمد، قصور، اهمال یا آگاهی ورزشکار مورد بررسی قرار گیرد».

از بُعد حقوقی، همانطور که معلوم است این نظامنامه رویکرد نظریه مطلق را پذیرفته است؛ یعنی نه تنها مصرف آگاهانه یا غیر آگاهانه تاثیری در احراز اصل تخلف ورزشکار ندارد، بلکه این خود ورزشکاراست که می بایست با اعمال مراقبت های لازم از ورود مواد ممنوعه به بدن خود جلوگیری کند.

سازمان جهانی مبارزه با دوپینگ ۳ شرط را برای مواد ممنوعه در نظر گرفته است: ۱- از نظر علمی اثر فارماکولوژی گذاشته باشد ۲- این مواد ذاتاً برای ورزشکار خطرناک باشد ۳- ماده مصرفی با مفهوم روح ورزش در تضاد باشد

با تمایز بین استفاده آگاهانه نسبت به مصرف غیرآگاهانه در قالب فرمولهای دارویی درمانی(نظیر وجود داروهای ممنوعه در فرمولهای ضد سرماخوردگی یا ضد اسهال) مجازاتهای خود را چنین اعلام نموده است:

دوپینگ آگاهانه

سه سال محرومیت از شرکت در مسابقات رسمی برای اولین مورد تخلف.

محرومیت مادام العمر از شرکت در مسابقات رسمی برای دومین مورد تخلف.

دوپینگ غیر آگاهانه

سه ماه محرومیت از شرکت در مسابقات رسمی برای اولین مورد تخلف.

دو سال محرومیت از شرکت در مسابقات رسمی برای دومین مورد تخلف.

در تمامی موارد فوق، اگر فرد خاطی موفق به دریافت مدال شده باشد مدال وی مسترد می گردد.